Φίλοι
και Φίλες
Στο
Πνεύμα των ημερών ας εστιάσουμε σε ένα χωρίο του Αποστόλου («Προς Ρωμαίους» Ε’,
10): «Ει γαρ εχθροί όντες κατηλλάγημεν τω Θεώ δια του θανάτου του
υιού αυτού, πολλώ μάλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα εν τη ζωή αυτού». Εάν δια του θανάτου Του
Κυρίου κερδίσαμε την σωτηρία, φαντασθείτε τι κερδίζουμε δια της ζωής Του, δια
της Αναστάσεώς Του.
Η ζωοφόρος Ανάσταση του Κυρίου, Ζωοδότη
και Πλαστουργού μας, είναι
αστείρευτη πηγή δωρεών και χαρίτων, συνδέεται
δε πάντοτε με το Πάθος Του και επισημαίνει πως δια της δοκιμασίας του πάθους,
πάντα αγωνιζόμενος, ο άνθρωπος κερδίζει
την αθανασία.
Στα
χρόνια του αθέου μπολσεβικισμού ένας καθεστωτικός διαφωτιστής («ινστρούχτορας»)
από την «Ένωση των Αθέων», φερέφωνο του κομμουνιστικού κόμματος, προσπαθούσε
επί αρκετές ώρες να πείσει το ακροατήριό του ότι η Ανάσταση του Χριστού είναι
μύθος, παραμύθι. Στο τέλος, με πολλή υποκριτική και άνετη συγκατάβαση, ερώτησε αν κάποιος από
το ακροατήριο έχει κάποιαν απορία ή θέλει να ειπεί κάτι. Ένας υπέργηρος άνδρας εσήκωσε το χέρι του και είπε:
«Δυο λέξεις μόνο θα ειπώ σύντροφε». Κατόπιν ανέβηκε στο βήμα και ανεφώνησε:
«Χριστός
Βοσκρές!» (Христос воскрес
- Χριστός Ανέστη). Και όλη η αίθουσα αντήχησε: «Βοϊστίνου Βοσκρές !» (Воистину воскрес
- Αληθώς Ανέστη)!
Εκείνη
ακριβώς την στιγμή όλα τα επιχειρήματα
του μπολσεβίκου κατέρρευσαν !
Συνεπώς
την στιγμή του επερχομένου θριάμβου του Κυρίου ας επαναλάβουμε με Ακράδαντη Πίστη και άδολη παιδική καρδιά :
«ΧΡΙΣΤΟΣ
ΑΝΕΣΤΗ !»